Deze website maakt gebruik van cookies om het bezoek aan de website te analyseren en het gebruiksgemak te verhogen. U kan meer lezen over cookies in onze Privacy verklaring.

Belux

Demodexinfectie of demodicose

Demodex canis wordt beschouwd als een normale bewoner van het ecosysteem van de hondenhuid en wordt overgedragen tijdens het zogen. In sommige gevallen ontstaat een te grote populatie van deze mijt, waardoor een plaatselijke of gegeneraliseerde huidziekte optreedt. Dit vereist specifieke behandeling met een voor honden goedgekeurd geneesmiddel en behandeling van eventuele onderliggende ziektes.

Alles uitvouwen
  • Demodexmijten worden bij honden beschouwd als normale bewoners van de huid en worden bij de meeste honden in kleine aantallen aangetroffen zonder dat ze klinische tekenen veroorzaken. Ze verblijven hun hele leven in de holte van haarzakjes en dringen bij ernstige infestaties ook de talgklieren binnen. Demodexmijten kunnen niet buiten hun gastheer overleven.

    Als Demodexmijten normaal kunnen voorkomen in de vacht van honden, waarom gaat het dan soms zo fout? Demodicose is een aandoening waarbij allerlei factoren meespelen en de genezing is niet simpelweg een kwestie van het doden van de mijten. Demodex canis wordt beschouwd als een normale bewoner van het ecosysteem van de hondenhuid en wordt overgedragen tijdens het zogen. Naarmate het immuunsysteem van een pup volgroeit, kan hij zichzelf genezen van een Demodexinfestatie: zijn immuunsysteem wordt weerbaarder zodat het lichaam in staat is om de klinische verschijnselen die de mijt veroorzaakt, te bestrijden.

    Demodicose uit zich meestal als een plaatselijke of gegeneraliseerde huidziekte.

    Plaatselijke demodicose komt het vaakst voor bij jonge honden van minder dan 2 jaar oud. Typische verschijnselen zijn huidontstekingen en alopecia (kaalheid). Vaak zijn er kale plekken te zien op de kop en/of voorpoten. Daarnaast kan pruritus (jeuk) en fijne huidschilfering optreden. Bij de meeste jonge honden geneest de ziekte spontaan.
    Sommige rassen lopen een groter risico op de ziekte op jonge leeftijd.

    Gegeneraliseerde demodicose kan voorkomen op jonge en op volwassen leeftijd. Hierbij is het gehele lichaam betrokken op meer dan zes plekken en/of de poten. Verschillende huidbeschadigingen kunnen bij honden optreden, waaronder mee-eters, diepe huidinfecties en furunculose (puisten) met veel bloederig vocht en dikke korstvorming. Wanneer een hond op volwassen leeftijd demodicose ontwikkelt, speelt er meestal een predisponerende factor mee, bijvoorbeeld slechte voeding, stress, loopsheid of infectie met andere endoparasieten. Daarnaast worden onderliggende ziektes, zoals hypothyreoïdie (verminderde werking van de schildklier), hyperadrenocorticisme (overproductie van cortisol in de bijnier), leishmaniose, tumoren en specifieke behandelingen, zoals behandeling met glucocorticoïden en chemotherapie, in verband gebracht met demodicose.

  • Indien uw hond klinische tekenen vertoont zoals krabben, kale plekken, korsten enz, dan moet een dierenarts geraadpleegd worden.

    Wanneer een Demodexinfestatie eenmaal op de lijst van differentiële diagnoses is gezet, kan de dierenarts deze eenvoudig diagnosticeren: een huidafkrabsel zal een overvloed aan mijten opleveren. Dit huidafkrabsel moet diep afgenomen worden en moet enige capillaire/serum-/bloedafscheiding bevatten. Dit is niet pijnlijk voor uw hond maar wel noodzakelijk om de einddiagnose te kunnen stellen en om onderscheid te kunnen maken met infecties met andere huidmijten (bijv. Sarcoptes-schurft). Voor of tijdens het afkrabben wordt er in de huid geknepen om ervoor te zorgen dat de Demodexmijten uit de haarzakjes komen. De huid of het afkrabinstrument kan bevochtigd worden met paraffineolie om het afnemen van het monster gemakkelijker te maken. Het monster wordt door uw dierenarts onder de microscoop onderzocht op de aanwezigheid van Demodexmijten.

    Bij volwassen honden zal de diagnose van demodicose de dierenarts ertoe aanzetten op zoek te gaan naar onderliggende oorzaken/geassocieerde ziektes.

  • Demodicose is een diepe infectie en is niet beschikbaar op de huidoppervlakte voor contactoverdracht. De diepliggende aard van de infectie is ook de reden dat de behandeling van gegeneraliseerde demodicose nog steeds een uitdaging is in de diergeneeskundige praktijk.

  • Het ziektemechanisme van demodicose is nog steeds niet volledig duidelijk, maar het is wel aangetoond dat honden met chronische gegeneraliseerde demodicose een verminderde immuunfunctie hebben. Sommige onderzoeken suggereren een genetische aanleg van bepaalde hondenrassen of -families, terwijl andere onderzoeken een afname van de immuunrespons laten zien die juist veroorzaakt wordt door de Demodexmijten. Hoewel de erfelijke aard van gegeneraliseerde demodicose nog niet onomstotelijk is aangetoond, wordt met klem aangeraden om niet verder te fokken met teven die een nest met zieke pups hebben geworpen.

    Demodicose is zeldzaam bij katten. Aangezien Demodexmijten gastheerspecifiek zijn, lopen mensen geen risico op besmetting.